Stary patchwork mocno śpi

Zrobiłam go kilkanaście lat temu, zainspirowana jakimś zagranicznym wnętrzarskim pismem, w którym na pięknych zdjęciach był kominek, przy kominku rozkoszna kanapa, a na niej rozrzucony patchworkowy pled, zapraszający: chodź i przytul się. Pamiętam też odcinki, kultowego za mojego dzieciństwa, serialu “Domek na prerii”, gdzie wszystkie siostry miały taką patchworkową kołdrę… Dokonałam szturmu na strychy i szafy, pękające od nieużywanych ubrań – i szyłam, często nocami – ręcznie! bez maszyny! Dziś wydaje się to szaleństwem, ale wtedy było dla mnie zrealizowanie ważnego marzenia, przeniesienie odrobiny Zachodu do siermiężnego pokoju w bloku z meblami na wysoki połysk, bliźniaczo podobnego do innych mieszkań na początku lat 90-tych…

A zatem jest tu moja rozkloszowana spódnica w kwiaty, zasłonki z kuchni, koszule ojca, spódnice mamy (jedna z nich była naprawdę świetna, z tzw. kontrafałdą, dziś supermodna), parę sukienek ze strychu babci, noszone przez wszystkie jej cztery córki, pościel w zielone kwiaty, ubranie lalki, atłasowa bluzka babci, jej bawełniany fartuch, obrus z Cepelii, bawełniane zasłonki z przedszkola, w którym babcia była kucharką oraz multum kawałków z innych ciuchów, których pocięcia nie mogę dziś zrozumieć. Watolinę podszyła, przepikowała i ozdobiła wstążką babcia Ola.

I mam swoją kanapę, a na niej niedbale rzucony pled patchworkowy. Kominka nadal brak…