Brown sugar

Niegdyś nie znosiłam tego koloru – brązowy był klęską. W dzieciństwie (częściowo jeszcze w PRL-u) to był kolor chyba najłatwiejszy do zdobycia – w jednym brązowo-brązowowawym odcieniu. Nie kojarzył mi się ze sztruksem inteligenckich marynarek i zamszowymi torebkami, ale z totalną listopadową beznadzieją, ze spodniami i swetrami bez wyrazu i formy, z olejną brązową lamperią w liceum, ławką w ogrodzie babci, pomalowaną na brąz, bo innej farby nie można było kupić… Brązowe miałam kozaki zimowe (co za wspomnienie…), piórnik (tak, tak), torbę i kurtkę. Nasz domowy telewizor miał brązową obudowę, a podręczniki paskudne okładki… Nie dostrzegałam brązów w naturze, bo wytwory przemysłu skutecznie mnie do tego zniechęcały…

Ale wyrosłam z tej niechęci… Niedawno odkryłam, że brąz to nie tylko toporna olejna farba, ale - jak wszystkie kolory w naturze - ma tysiące odcieni. Przyjrzałam się czekoladzie, piernikom, liściom, korze drzew i bliska byłam oniemieniu… Na wieszakach sklepowych odkryłam tweedy, jedwabie, wełny, wszystko niby brązowe, a jednak: w odcieniu kakao, kawy inki, drewnianej łyżki, brązowego cukru, tartej bułki, karmelu… Przestałam się obawiać bezkształtu i smutku, jaki zdawało się tkwi w tej barwie. Teraz jej szukam i coraz bardziej mi się podoba spatynowany brąz starych mebli, ciężkich płaszczy, spracowanych teczek ze swińskiej skóry…