Torby z Delty Wenus:)

13.00 – nowe torby do przyszłego sklepu:

Dżins, tweed, polski piękny len, portugalska szarfa, bawełna z Włoch i te piękne tasiemki od ludzi, którzy ich już nie chcieli (trudne do wyobrażenia). Lubię zestawiać te materiały, szczególnie zestawiać coś pospolitego z jakąś wyszukaną materią, np. dżins ze starym żakardem z sukienki, którą moja babcia znalazła w poniemieckim domu, do którego wprowadziła się po wojnie. Zestawione – nabierają niezwykle szlachetnego sznytu… Dokładniejsze fotografie na flickr. 

Wieczorem mam zamiar napisać coś o pani Nin z Delty Wenus – składam tu sobie obietnicę:)

20.30 – przypomniałam sobie o niej, oglądając jakąś reklamę w gazecie: długa szyja kobiety opleciona drogocennym naszyjnikiem. Od razu stanęła mi przed oczami scena z książki “Henry i June” (to wyciąg z dzienników autorki), w której bohaterka uprawia miłość (bo przecież się nie “kocha”) ze sławnym pisarzem Henry Millerem, odziana jedynie w orientalny naszyjnik. Ona to Anaïs Nin, francusko-hiszpańsko-amerykańska pisarka. Bigamistka, imprezowiczka, wielbicielka opium, mężczyzn, kobiet, ich talentu i pieniędzy. Przeczytałam kiedyś zdanie pewnej polskiej tłumaczki, że za nic nie przetłumaczyłaby jej dzienników (a Anaïs pisała je przez całe życie, ileś tysięcy tomów), głównie z powodu sposobu życia autorki. Zresztą ta niewielka książka jest już doskonałym powodem, by Anaïs znielubić (albo jej pozazdrościć, jak kto woli). Męża, porządnego bankiera, zdradzała m.in. z wyżej wspomnianym Millerem, jego żoną, swoim kuzynem i psychoterapeutą. Po drodze były jeszcze inne podboje i przelotne wizyty w burdelach. Z artykułów o niej wiadomo, że była wykorzystywana przez ojca i brata, że przez kilkadziesiąt lat utrzymywała dwa małżeństwa: jedno we Francji, drugie w USA, podobno (to tylko przypuszczenia biografów) w trakcie porodu siłą woli opóźniała narodziny dziecka tak długo, aż jej córka urodziła się martwa, obsesyjnie bała się starości i że umarła w męczrniach na raka macicy. Napisała parę książek, w tym “Deltę Wenus”, zbiór erotycznych opowiadań, które np. na mnie nie robią żadnego wrażenia. Wrażenie natomiast robi co innego – język, jakim ona pisze. Pomieszanie wzniosłych i patetycznych zdań z brutalnością i pogardą wobec ludzi, których rzekomo kocha i o których dba. Potrafi wzbudzić w sobie czułość, by zaraz ją zakwestionować, potrafi być miękka i troskliwa, by chwilę później wykorzystać i porzucić. Wrażenia, jakie się ma podczas lektury, przypominają mi dzisiejsze traktowanie uczuć i ludzi. W naszych humanitarnych czasach, głównie - jak wiadomo – w mało humanitarnej polityce, ludzi się wyciąga z rękawa, hołubi, a parę miesięcy później nie są już potrzebni. Piękne, kuszące słowo, po chwili cios między oczy. To jest chyba najgorsze z możliwych rozumienie teraźniejszości, zupełnie bez refleksji i zostawiania siebie na potem…

No ale Anaïs jest też zmysłowa, to prawda, ale to historia na inny wieczór…