To be blue

Cierpliwości nie mam za grosz. W setnych sekundy liczy się czas, gdy ogarnia mnie rozdrażnienie, irytacja, nawet wściekłość na coś, że nie dzieje się natychmiast, jak sobie życzę i dokładnie tak, jak sobie życzę… Detonacja jest natychmiastowa i rzeczywistość wystawia na mnie kolce, kurczy się do ostrości igły i kłuje… Sensu brak wszystkiemu, świat jest absolutnie zakwestionowany, pozytywy ulatują jak papierosowy dym, burza wisi nade mną i oczywiście deszcz leje tylko na mnie, chmura – jak w animacjach i w “Truman Show” – krąży tylko nade mną… Lekcje cierpliwości pobieram u własnego dziecka, które potrafi długo i namiętnie wkładać klocki do pudełka i nie zważać, że się tam nie mieszczą. Twarz skupiona, ale nie zacięta, naturalnie wyczekująca, aż jednak uda się ustawić górę z klocków tak, że żaden nie spadnie. No i potem się uśmiecha, bo już, doczekałem się, teraz mogę jednym machnięciem wszystko zepsuć. No tak, konstrukcja jest po to, by mogła po niej nastąpić radosna dekonstrukcja…

Płakać można, nawet tak mocno jak moja ulubiona Tita z “Przepiórkach w płatkach róży”, której wyschnięte łzy zapakowano w pięciokilogramowy worek i długo używano w kuchni zamiast soli. Ale be blue jest jedynie półśrodkiem, bo a stanach niecierpliwości i irytacji pomaga tylko żart, natychmiastowe rozładowanie złotym strzałem humoru, może być abstrakcja, absurd, (pure)nonsens, wariactwo… Dobrze mieć w okolicy jakiś bufor, który rozładuje negatywną energię, np. grubą książkę z limerykami i innemi cudownemi wierszykami:

Johathan Williams (autor) Pani Sade Grindstaff, tkaczka i pracownica do wszystkiego, wyjaśnia współczesnemu światu podstawy filozofii pracy (tytuł)

tak se pomyślaam

z tego co każdego stać

żeby tego dużo robić to mie

stać żeby trochi tego robić

też

chiba

(a to tekst wiersza)

**********

i serce znów pika jak klapa u śmietnika:)