Leniwa gospodyni

Zadziwiające… Po urodzeniu F. natura sypnęła skarbami w postaci błyskawicznego refleksu, który pozwala interweniować, gdy syn leci z kanapy na nos (oczywiście, nie mam stuprocentowej skuteczności) oraz trzeciego oka, które widzi, co jest za mną – co pozwala uniknąć zderzenia z 92 centymetrami młodego człowieka (tu także – niestety – rejestruję wypadki zakończone płaczem…). Przyzwyczaiłam się do tych darów tak bardzo, że oto dziś, telefonując do renomowanego warszawskiego baru “Leniwa gospodyni”, zaskoczono mnie stwierdzeniem, że zamówień na pierogi nie przyjmuje się od tygodnia…  Że trzeba się było wykazać lepszym refleksem… Jestem ugotowana niczym kompot… Nikt w tej firmie nie wyobrażał sobie aż takiego lenia, który telefonuje tuż przed godziną zero i bezczelnie się dziwi, że się spóźnił. Ech…

Jestem leniem świątecznym, choć nie do końca – lubię przyrządzić coś, czego przygotowywanie sprawia mi przyjemność, a pierogi zdecydowanie nie należą do tego zestawu. Grzebanie się w mące nijakiej satysfakcji mi nie przynosi, może poza wspomnieniem makaronu, który robiła babcia, a przy którym nie raz dzielnie jej pomagałam. Nie dam się jednak natchnąć do samodzielnego robienia klusek, makowca, bigosu i innych wigilijnych żelaznych punktów programu. Wychodzę z założenia, że czas świąteczny jest czasem sympatycznym, więc nikt nikogo do niczego nie zmusza w ramach tzw. tradycji. Chcę ugotować barszcz, więc to zrobię, lubię piernik, zatem będzie pachniało w kuchni piernikiem. Kto inny niech podtrzymuje filary wigilijne, jeśli ma ochotę – jak czytam w prasie, aktorka XX ściąga mamę do siebie z drugiego końca kraju, by jej przygotowała 12 dań na popisową kolację przed narzeczonym, inna dziennikarka listę zakupów ustala dwa miesiące przed godziną zero, jeszcze inna specjalnie w tym celu kupuje książki kucharskie po antykwariatach… A ja, po otrząśnięciu się z pierwszego szoku, znalazłam pierogarnię na miarę tradycyjnej wieczerzy…

Leżę pod choinką i patrzę na dyndającego piernika… Mam czas…