Quadratisch, praktisch, gut!

Nie oszukujmy się – kupowanie kawy w Berlinie nie należy do przyjemności. Po jednej stronie lady ja, po drugiej sprzedawca lub – jak kto chce – barista. Patrzę mu w oczy i widzę, co widzę, ale jednak mówię dawno nieużywaną niemczyzną, co ma być. A on patrzy w moje oczy i widzi, co widzi, ale pyta: Mitnejmen? Tak właśnie: Mitnejmen – z tym rozciągniętym jak stary sweter “j”. Bo patrzymy sobie wzajem w słowiańskie oczy i oboje ani drgniemy. Ja wiem, że obsługuje mnie Polak, ale nie pisnę słowa po polsku, bo kto wie, odpowie mi, wijąc się w kłamstwie, że nie rozumie, bo może nie wolno mu rozumieć w miejscu pracy, może nie chce rozumieć. On też się nie zdradzi, bo w końcu jesteśmy za granicą i trzeba gadać jak tubylcy, poza tym polski to nie zagraniczny język, a jeśli nawet to nie tak efektowny jak np. francuski. Więc milczymy po niemiecku, płacę, zabieram kubek, wychodzę i czuję na plecach długie jak nóż spojrzenie rodaka i słyszę westchnienie ulgi, coś na kształt: “Jeszcze raz się udało”. Też szybko wracam do zmysłów, a pomysł, by się przerzucić z sieciówki na jakąś poczciwą kawiarnię, szybko upada ze względu na wiadomo co…

Poza tym – do regularnego niemieckiego żywienia stosunek mam dość mglisty i chyba zbyt nabożny, a trudno jest zaspokajać głód wodą święconą. Za każdym razem, gdy dają mi coś niemieckiego do jedzenia, mam wrażenie, że jeść będę coś niezwykłego, lepszego niż zazwyczaj, namaszczonego i poświęconego przez zachodni koncern. Wytłumaczenie jest proste – pamiętam czasy, kiedy frykasy sprowadzano tylko z Niemiec Zachodnich i byle batonik stanowił obiekt kultu i smakował jak ambrozja, choćby był jedynie wyrobem czekoladopodobnym. W książkach suszyły się złote papierki po cukierkach i gumach do żucia, a w bajecznie kolorowych pudłach po bombonierkach fotografie nasiąkały zagranicznym zapachem… Dlatego mój żywieniowy światopogląd ma dość widoczną skazę – co niemieckie, to lepsze. Niemal ucieleśnienie smaku idealnego – tak wyobrażałam sobie smak czekoladki i niemiecka czekoladka taka właśnie jest. Pięknie wyważone smaki, niedostrzegalna szczypta konserwantów, zdrowy czekoladowy kolor, wytłoczone litery na każdej kostce, elegancko szeleszczące opakowanie… Ech, zgroza w tym, że to odnoszenie smaku wszystkich łakoci do utrwalonego niegdyś niemieckiego wzorca zostało mi gdzieś pod skórą… Przejawia się to tym, że choć poznałam już przecież smak najlepszej na świecie czekolady, gęstej i gorzkiej, o aromacie pierwotnego kakao, to nietrudno zgadnąć, co biorę z półki sklepowej, gdy muszę się posłodzić…

Podpowiedź brzmi: Quadratisch, praktisch, gut!