Kindergarten

Jaki kolor ma niebo z dzieciństwa? Taki sam, jak niebo sierpniowe, usiane gwiazdami, na które patrzy się, leżąc na gorącej letniej ziemi i wyobrażając sobie nie wiadomo co, a może inaczej – wymyślając tylko sobie wiadome ścieżki, którymi się pójdzie, gdy się dorośnie. Kiedy byłam ostatnio u Mag i czytałam jej notatkę o dziennikach motocyklowych, pomyślałam, że każdy powinien sobie napisać książkę z dzieciństwa. To ważne, tym bardziej, że nadeszły czasy, gdy z pamięcią postępuje się zbyt lekko, odgryza się tu i ówdzie kawałki, które komu wygodnie, jedne się przydają, innymi nie da się nikogo pogrążyć lub zaszantażować. Pamięć się dezawuuje, traktuje jak balast, wytarty sweter i przy wiosennych porządkach wyrzuca bez sentymentu… A w pamięci – szczególnie tej o dzieciństwie – tkwi ogromna moc, która potrafi przeganiać demony i odchylać od pionu nawet bardzo zdystansowanych, cynikom pokazywać pogardę, a ironistom dawać siłę do kolejnych popisów:) Czasem, gdy się patrzy na ludzi, łatwo dostrzec, kto pamięta i często przywołuje obrazy z dzieciństwa. Nie, nie ma aureoli szczęśliwca, ale ma inne, jaśniejsze zaiste, spojrzenie, nieco nonszalancki, sprężysty chód, a prośbę o wyjaśnienie zawiłości warszawskiego rozkładu jazdy autobusów kwituje zdaniem z Marka Twaina: “Wie pani, ja nigdy nie pozwoliłem szkole stanąć na drodze mej edukacji”… 

 

1. Babcia miała żółte zasłony w wiatraki. Na ścianie obraz Czarnej Madonny, inkrustowany kolorowymi szkiełkami, odbijającymi się tęczowo na ścianach pokoju. Pod ramą obrazu, na gwoździu babcia wieszała długie sznury nanizanych na nitkę kakaowych i kokosowych groszków, które zjadaliśmy z zapałem przy oglądaniu “Koncertu Życzeń”. I kiedy Suzin wypowiadał magiczne: “i Kowalscy/Trąbalscy z rodziną”, należało się przygotować, bo może będzie teledysk Zdzisławy Sośnickiej, w którym ma taką piękną, rozwianą sukienkę… “Będę miała taką samą” – upewniałam się. I dziś mam, nawet ładniejszą!

 

2. Wesołe wędrówki po mleko z blaszaną, czerwoną kanką, którym towarzyszyło frywolne brzęczenie pokrywki. Zabawy na śmietniku wśród wysokich ostów i rzepów, wśród puszek po koncentracie pomidorowym, nizanie na nitki trawy czerwonych poziomek, które zdobywaliśmy, odwiedzając rowy przy kamiennym pomniku przyrody, daleko za wsią. I długie przesiadywanie na schodach przed domem, przy misce gorących kartofli w mundurkach, wyjętych gołymi palcami dziadka z wielkiego kotła. Czas zataczał wtedy krąg wokół nas, powracał dniami, odchodził wieczorami, tkwiący wciąż w obrębie tego samego horyzontu, zamknięty w porach roku, grzęznący w gorącym powietrzu lata, w popękanej ziemi buraczanego pola. A i teraz zatacza, bo nie ma w moim domu gotowania ziemniaków w mundurkach, bym nie przypominała sobie błyskawicznie tamtych letnich popołudni, gdy na czubek palca nabierało się sól i posypywało czubek gorącego ziemniaka. I jak wtedy mocno są świata rzeczy nieskomplikowane, niespieszne, niestraszne! Każda, najbardziej trudna sprawa staje się banalna jak gotowanie kartofla!

 

3. Zapachy przesiąknęły włosy, letnie i zimowe ubrania. Dłonie, które zanurzałam w stawie, aby pomóc dziadkowi w zbieraniu rzęsy dla kaczek, pachniały starą wodą i piaskiem. Bez zmrużenia okiem wchodziliśmy w dym ze spalonej trawy zebranej przez nas grabiami w ogrodzie, bez wahania szukaliśmy zagubionej piłki za chlewikiem w stertach wysuszonych łupinek kartoflanych, świńskich odchodów, zgniłych śliwek i jabłek. Wiśnie zapachem zagnieżdżały się w nas jak pestki, w uszach szumiały trawy, osadzając na małżowinach woń gorącej ziemi i pustych makówek. Żadnym mydłem nie można było zmyć aromatycznej kreski nad kostką, powlekanej zakrzepłą krwią i zapachem rozdeptanych świerszczy. Zasypialiśmy z rękami pod głową, chowając pod paznokciami resztki zagubionych woni chleba, astrów i polnego kurzu…

 

To fragmenty mojej książki z dziecięcych czasów. Nigdy nie napisanej i nie planowanej do napisania. Parę kartek, zanotowanych najdrobniejszą czcionką, które są dla mnie filozoficznym kamieniem i eliksirem młodości w jednym:)