Madonna ściokonna (notatka osobista)

Śpi głęboko. Miewam zasadne przypuszczenie, że niemal nie oddycha. Skulona w ciemnym kącie, zmęczona czekaniem, śpi we mnie kobieta. Nie wiem tylko, kto ją do tego kąta zagonił – ja sama czy świat? Bo ja wyznaję przedwieczne rozumienie kobiety – dlatego od dawna nie umiem jej znaleźć w sobie i od pewnego czasu gryzie mnie to znacząco. Patrzę na siebie i widzę kogoś do kobiety podobnego, kto jednak zapomniał/odrzucił to, kim jest. Postać mam kobiecą, niewątpliwie, ale nie o to idzie… Bardziej o kobiece nazywanie i przeżywanie świata, o kobiecy krąg, który uczy i prowadzi, o moc kobiecych mądrości, do których nie mam dostępu… Więzi kobiece się rozsypują, bo ludzie zdecydowali rozluźniać więzy między sobą – matki zostają w pustych domach, córki lgną do wielkiego świata, o babkach, które zostały w jeszcze bardziej pustych domach, się pamięta rzadko, zupełnie nie ceniąc ich mądrości. Mam w pamięci – zacierający się już niestety – obraz mojej babci O., która w moim dziecięcym przekonaniu miała władzę nad życiem i śmiercią: potrafiła zabić kurę (pokażę ci, jak to zrobić, żeby kurę nie bolało), mieszać w garnku krew na kaszankę (trzeba ciągle mieszać, żeby nie zakrzepło), znała nazwy wielu ziół i drzew (to jest wątrobianka, a to mięta) i która żyła dość mocno w kręgu kobiet (sąsiadek i ciotek)… Potrafiła działać w zgodzie z ziemią, z jej naturalnym rytmem siania i zbierania, ja tymczasem zasuwam chodnikiem i często nie odróżniam dnia od nocy, a pory roku powoli zlewają mi się w jedną – i to nie najładniejszą.

Tracę zmysły. Wzrok rejestruje drobne załamania w natężeniu żarówki, nie mogę za to złapać tego momentu między popołudniem a zmierzchem, gubię się w godzinach, wyznaczanych słońcem, choć doskonale trafiam, która jest na zegarze. Smak staram się trzymać w garści, podsuwając mu czasem nowe, naturalne doznania, każę rozpoznawać odmiany jabłka, ale i tak nie pamiętam już, jak smakuje mleko (a pamiętam kobietę, która potrafiła zgadnąć po smaku, kiedy mleko było udojone – wczoraj, przedwczoraj)… Dlaczego rechot żab wydaje mi się nagle hałasem, a nie rozkosznym żartem przyrody? Dlaczego to nie cisza jest dla mnie znakiem bezpiecznego miejsca, ale jednostajny szum tramwaju i światła miasta? Chciałabym nosem odkrywać świat, wyznaczać węchem siatkę deszczów, śnieżyc i upałów. Potrafię ocenić jakość perfum pani w metrze, a tylko przez mgłę pamiętam lipę, świerk i fiołek. Stracę zmysły bezpowrotnie, stracę skarb, który kobietom jest potrzebny, by podtrzymywać życie… Może jedynie dotyk pamięta najwięcej, choć i on jest przeganiany ze strategicznych pozycji. By o niego zawalczyć, przestałam się myć gąbką i zaczęłam się dotykać – odtwarzać kształt własnego ciała, ukrywanego pod materiałem, o zapachu balsamu, który nie przepuszcza potu (to właściwie skąd wiadomo, że żyjemy?)…

Rzadko się zwierzam, rzadko pytam, mój ścisły krąg kobiet jest bowiem wąski, wyspecjalizowany, czasem brak mi szerszego spojrzenia wszystkich kobiet w stadzie. Przyjaciółki przyjaciółkami, ale królowa-matka, madonna, ustawiająca kobiety w jedynym pożytecznym dla ludzkości szeregu, jest moją tęsknotą…

Obserwuję czasem kobiety. Kawki na placu zabaw z dziećmi, które stroszą się jak kury, by udowodnić sobie nawzajem, że to ich jajo jest najbliższe ideału. Panie na placu Trzech Krzyży, wchodzące do eleganckiego butiku z twarzami ściągniętymi sukcesem, a wieczorem zrozpaczone przed lustrem i nierozumiejące, jak coś takiego, jak zmarszczka może wpisywać się w nieustająco wirujący krąg życia. Widzę kobiety w tramwajach, których myśli, odbijające się w szybach, dotyczą łatania budżetu, zmuszania dzieci do nauki i sposobów uniknięcia gniewu mężczyzny. Znam rozświergotane nastolatki, tak do siebie podobne w mowie i piśmie, dla których natura jest plażą na Ibizie…

Nie mam planów, by się obudzić – nic pod presją. Ale myślę o zmianach. A kropla niech drąży…

 

—-

 

A one w Leonardach min,
W obrotach Rafaela,
W okrągłych ogniach, w klatkach z lin,
W przedmieściach i niedzielach.
A w każdej bryce vis à vis
Madonna i madonna.
I nie wiadomo, która śpi,
A która jest natchniona
- szóstka koni
- one
- szóstka koni
- one
- szóstka koni
- one

Zakręcone!