Zapach dziecka

M. i F. wrócili ze spaceru z “Antologią polskiej animacji dla dzieci”. Trzy płyty i 37 filmów dla najmłodszych. By nie psuć wspólnego oglądania, ukradkiem zerknęłam na dwa - “Pyzę” i “Za borem, za lasem” - i zwariowałam. “Pyza” jak to pyza, pulchna i okrąglutka, wędruje po polskich dróżkach, a nawet podróżuje autobusem - aż do Torunia:) Animacja poklatkowa w powijakach, zdaje się siermiężna i pewnie dla współczesnych dzieciaków mało atrakcyjna, ale za to jaka staranność - dziś wszystko da się zrobić w komputerze, wyczarować wszystkie światy, istniejące i nieistniejące, umaić je tysiącem barw, a nawet dać człowiekowi drugie, alternatywne (niektórzy twierdzą, że lepsze) życie, w którym wreszcie może się naprawdę zrealizować. Ale doprawdy, oglądając tę “Pyzę”, wyobrażałam sobie, który z tych grafików, z dowolnego dream teamu animatorów, potrafiłby wyciąć z tektury taki łowicki domek i wyprodukować z podłych, dostępnych w PRL-u, materiałów tak wdzięczną, piękną Pyzę, w kolorowej krajce… Z filmem “Za borem, za lasem” jest jeszcze ciekawiej - nie dość, że to żwawo zrobiony, bajecznie barwny film z wycinanek, to jeszcze ma wielki walor edukacyjny - pokazuje obrzędy i zwyczaje łowickie, a ilustrację muzyczną zrobiła prawdziwa ludowa kapela… No po prostu jejusmargaryna i reszty filmów nie mogę się doczekać. Ale to dopiero jutro, główny adresat tych filmów już bowiem śpi:)  

Właśnie, dziecko… Oglądając Pyzę i jej przygody wśród pachnących pierników, przypomniałam sobie, że w moim nieocenionym notesie mam notatkę, w której zapisałam zapachy F. niemal we wszystkich momentach jego życia… Robię to nadal - od czasu do czasu - wiedząc, że nigdy później dokładnie nie przypomnę sobie tej woni na karku dwuletniego mężczyzny:) Nie jest zresztą powiedziane, że te zapisane wrażenia szczególnie mi w tym pomogą, ale i nie przeszkodzą przecież…  Pierwszy zapis to “świeżo czerpany papier”, mokry, dopiero co wyjęty z wody, który paruje na powietrzu, wiążąc luźne włókna w trwałe sploty… Tak było, tak pachniała skóra małego Pasażera, gdy się wreszcie wydostał na świat! Potem zapisałam “dobrą herbatę”, świeży, orzeźwiający zapach zwiniętych aromatycznych liści, potem “słodki, zielony groszek”, tuż po rozerwaniu strąka, gdy się te drobne kulki rozgryza i pękają sokiem - tak pachniały drobne palce F. w nocy podczas karmienia… “Pierniki” są zapisane dużo później, spocona skóra, która oddaje korzenną woń balsamów, dobrej zabawy i proszku do prania. Jest też zapisek “mocznik”, wiadomo:), “sól morska” - to od kropli do nosa, “skórzana tapicerka samochodowa” - nie doszłam, dlaczego…, “za uchem malina” - sok malinowy F. pił chyba jako pierwszy w swoim życiu, “czarnoziem” - wyłapany po spacerze w parku, podczas którego syn drążył ziemię w poszukiwaniu trufli:), “piżmo na czole” to F. wytarmoszony przez ojca:) Pachnie to dziecko jeszcze kurzem z odkurzania, kaszką kukurydzianą i słodkim zapachem krwi - czyli wszystkim tym, czym pachnieć winien prawdziwy twardziel, który nie krzywi się, gdy matka opatruje mu skaleczony w zabawie palec i który w zapachu ulubionego misia właśnie w tej chwili unosi się gdzieś ponad ścieżkami dorodnej Pyzy…