Prezenty dnia codziennego

Najpiękniejsze prezenty mam nadal – myślę, że wszystkie:) Kilka zasuszonych kwiatów w albumie z podstwówki (no i opakowanie po gumie balonowej). Kulki marbles od koleżanki R., która dostawała je od ciotki z Niemiec i podarowała mi kilka. Nigdy w nie nie grałam – patrzyłam w nie ciągle, chcąc na moment wśliznąć się do ich wnętrza i popatrzeć na świat ze szklanej perspektywy. Mam kamienie, które ojciec przynosił mi z pól, właściwie połówki kamieni – każda o innym kolorze wnętrza. Dzięki nim dowiedziałam się, że kamień nie jest szarym, niezauważalnym bytem, ale ma swoje jestestwo – błękitne, czerwonawe, marcepanowe… Kilka mądrych książek od ludzi, którzy – dając mi je – mieli nadzieję, że czegoś się z nich nauczę (z jednych uczyłam się chętniej, z innych mniej). Mam puszkę po herbacie (bo herbata już wypita) i świecznik od W., takie piękne symbole wspólnego i aromatycznego czasu; szpilki z białymi łebkami i guziki rozmaite od babci, która podarowała mi je, gdy widziała, że próbuję coś szyć lalkom. Do dziś je mam, są dla mnie gwarancją dobrej roboty, zaczarowane ręką zacnej krawcowej. Afrykański mały kamienny kot od M., piekący dotyk słońca jak pieczęć:), szalik z gruzińskiej wełny, który został po J. i okazał się być prezentem, jak i płyta Diany Krall – wszystkie rzeczy tkają mocną siatkę rzeczywistości, dzięki której moja postawa jest wyprostowana i nadal wyczekująca nowych wrażeń…

Od drogiego M. kilka dni temu dostałam duaflexa za garść dolarów:) Nie mam do niego jeszcze filmu (pewnie też do dostania jeno w USA), ale już teraz – gdy patrzę w ten zachwycający obiektyw – dobrze wiem, co się będzie działo. Co zdjęcie, to będzie historia! Analogowa, nie cyfrowa, przemyślana… Obiektyw tego typu wyznacza świat dokładną, wyraźnie wyrysowaną, niemal nieprzekraczalną granicą… Zachwycam się samym oczekiwaniem na tę przygodę i odkrywaniem zupełnie od początku tego, co znane. To są ponowne narodziny mojego oka, mojego spojrzenia!

Kiedy ja się tak cieszyłam z prezentu? Chyba ze trzy lata temu, gdy drogi M. podarował mi na urodziny moją pierwszą naładowaną warszawską kartę miejską. Wtedy też świat stanął przede mną otworem…