Zmarszczka nr 1

B. donosi w liście o pierwszej zmarszczce. Niby pojawiła się znienacka, jak wampir Lestat wbiła swoje zęby w nieskazitelnie gładką twarz i nadszarpnęła kruche poczucie stałości i jędrności, jakim B. szczyciła się przez 30 lat życia. Zmarszczka niby niewielka, a jednak z godziny na godzinę rozrastająca się do rozmiarów Rowu Mariańskiego. Niewiele trzeba, by machina się rozpędziła i została naprowadzona na cel, którym jestem ja i odpowiedź na pytanie: - Ty już też odkryłaś jakąś zmarszczkę? Nie umiem odpowiadać na podobne pytania. Ale, przyparta do muru, wyłuszczam: tak, odkryłam, a moja zmarszczka jest pojemna jak spora torba podróżna, jak marynarski worek, gruba jak bela materiału i wielkokrotnie złożona jak metafora poetycka. Tłumaczę - jak dziecku, wszak po 30. człowiek rodzi się raz jeszcze, z czego składa się rasowa zmarszczka: z wylanych łez, z ochów i achów nad dotychczasowymi miłościami, z szaleństw studenckich imprez, z podkradanych papierosów, z piwa otwieranego zębami, ze słów “Nie będziemy już o tym rozmawiać”, drżenia łydek przed pierwszą kwalifikacyjną rozmową, z wiśni w kompocie oraz z innych składników, których nie warto tu wymieniać, bo każdy pomarszczony ma swój zestaw (a ja nie będę przecież do końca obnażać mojej pierwszej zmarszczki). 

I tyle tłumaczeń. Zanotuję jeszcze, że tak naprawdę zmierzam w zupełnie innym kierunku niż pierwszozmarszczkowe kobiety. Będę zapuszczać brodę, zaiste gęstą i ciemną… To będzie broda “malinowy chruśniak”, słodka i bezwzględna. W niej to zaplączą się moje myśli o zmarszczkach, niespełnieniach i niezrealizowanych pomysłach. W niej uwiją gniazdo kosy i śpiewem odpędzą głupie pretensje, żale i nieuzasadnione paplaniny. Tu mieszkać będzie Ciotka Borowa, która na kaszubskich bagnach nęci wędrowców i ich topi, a w brodzie mej zatrzyma nędzne chwile zwątpienia i podupadania na duchu. Wszystkie te brodate zasieki są właśnie po to, by do głowy mojej nie przedostała się żadna, nawet najdrobniejsza, chęć zapytania kogokolwiek o jego pierwszą zmarszczkę. 

Adieu, dziś czytam “Orlanda” i kiziam się z Virginią Woolf. Czyli cukier w normie.